Ինչպես եմ պատկերացնում իմ մայրենի լեզուի դասերեը

Ես շատ եմ սիրում իմ մայրենի լեզվի դասերը։

Ամենից շատ ինձ դուր են գալիս մայրենի լեզվով գրված գրքերը։

Ես պատկերացնում եմ իմ մայրենի լեզվի դասերը հետաքրքիր։

Այդ դասերի շնորհիվ ես սովորել եմ կարդալ ու գրել։

Եթե մայրենի լեզուն չլիներ, մենք չէինք տարբեվի մնացած ազգերից։

Сегодня в 17:5317:53

Ստեփանավան

Այսօր առավոտյան ես գնացել էի մայրիկիս հետ Ստեփանավան։ մենք այցելեցինք <<Դենդրոպարկ>> ։Այնտեղ ես տեսա շատ ծառեր, ու ծաղկած ծաղիկներ։ Այնտեղ մենք շնչեցինք ծաղկաց եղևննիների բոյւրը։Այնտեղ ես և քույրիկս հավաքեցինք եղևննիների շատ կոներ։ Դրարանից արաջ մենք տեսանք ձիեր։ Այնտեղ ես տեսա ամենա բարձր ծառը<<Սեյքվոյան>>։Ստեփանավանում մենք եղանք այն եկեղեցում, որտեղ նկարահանվել է <<Տերն ու Ծառան >>ֆիլմից մի կադր։Ստեփանավանում բնությունը հեքիաթային է, իսկ օդը՝ շատ առողջարար ։ Հիանալի տպավորոթյուններով վերադարձանք տուն։

Թումանյանական օրեր

Այսոր մենք գնացել էինք <<Խնկո Ապոր անվան մանկական գրադարան ։ գնացել էինք Թումանյանի ծննդյան օրը հեքիաթ լսելու և գրք նվիրելու Այնտեղ Կրթության Նախարարը կարդաց մեզ համար <<Շունն ու Կատուն>>։ Գրադարանի դիմաց միմյանց գրքեր նվիրեցինք։ Ի դեպ, ես և ւնկերուհիս հարցազրույցտվեցինք Շողակաթ Հեռուստաընկերությանը ։

Շունն ու կատուն

Շունն ու կատուն, բալլադ, որը գրել է Հովհաննես Թումանյանը: Բալլադի ծագումը ժողովրդական է[1]:Հովհաննես Թումանյանը պատմում է, որ բալլադի սյուժեն լսել է Լոռու մարզի Դսեղ գյուղում, իր քեռի Իսայուց: Ինչպես հաստատում է Անուշավան Աբովյանը, Թումանյանը բալլադը գրել է Ներսիսյան դպրոցը թողնելուց հետո, 1886 թվականի սեպտեմբեր-դեկտեմբեր ընկած ժամանակում: Ինքնագիրը մեզ չի հասել:

Շունն ու կատուն

Շունն ու կատուն, բալլադ, որը գրել է Հովհաննես Թումանյանը: Բալլադի ծագումը ժողովրդական է[1]:Բալլադը պատմում է շան և կատվի վեճի մասին: Շունը գառան մորթին տանում է տալիս կոշկակար կատվին, որպեսզի վերջինս նրա համար մի գլխարկ կարի, բայց կատուն ամեն անգամ մի բան հորինելով` չի կարում նրա գլխարկը: Շունը զայրանում է, սկսում է վիճել կատվի հետ և այդտեղից էլ սկսվում է նրանց հավերժական վեճը:

Շունն ու կատուն

Հովհաննես Թումանյան

I

Ժամանակով Կատուն ճոն էր,
Շունն էլ գլխին գդակ չուներ,
Միայն, գիտեմ ոչ` որդիանց որդի,
Ճանկել էր մի գառան մորթի:

Եկավ մի օր, ձմեռվան մտին,
Կատվի կուշտը տարավ մորթին:

— Բարի’ աջողում, ուստա Փիսո,
Գլուխս մրսեց, ի սեր աստծո,
Ա՛ռ էս մորթին ու ինձ համար

Մի գդակ կարի գլխիս հարմար:
Վարձիդ համար միամիտ մնա՛,
Համա-համա շատ չուշանա:

— Աչքիս վրա, քեռի Քուչի,
Մի գդակ ա, հո մի քուրք չի․

Քու թանկագին խաթեր համար
Ուրբաթ օրը համեցեք տար:
Փողի մասին ավելորդ ա,
Մեր մեջ խոսելն էլ ամոթ ա,
Ի՜նչ մեծ բան ա, տո՜, հե՛ր oրհնած,

Միա՜յն, միա՜յն մի գդակի վարձ:

Ուրբաթ օրը քեռի Քուչին`
Ուստից առաջ` բաց-բաց կուճին
Թափ-թափ տալով` ծանր ու մեծ,
Ուստա Կատվի շեմքում կանգնեց.

— Ուստեն ո՞ւր ա… փափախս ո՞ւր ա…
— Մի քիչ կացի, հրես կերևա:

II

Ուստեն եկավ քուրքը հագին,
Շանը տեսավ, բեղի տակին
Իրեն-իրեն քիչ փընթփընթաց,

Ու մուշտարու վրա թնդաց.
— Ցուրտը տարա՞վ… վա՜հ, տնա՛շեն,
Չես թող անում մի շունչ քաշեն.
Հեշտ բան հո չի՞, հլա նոր եմ
Ցրցամ տվել, թե որ կարեմ:

— Դե հե՛ր օրհնած, էտե՛նց ասա,
Էդ բարկանալդ էլ ընչի՞ս ա:
Փող եմ տվել, վախտին կարի,
Թե չէ` ասա, էգուց արի:
Հա՛մ ասում ես, հա՛մ չես կարում,

Հա՛մ խոսում ես, վրես գոռում,
Հա՛մ, հա՛մ, հա՛մ, հա՛մ,
Քանի, ախպեր, գնամ ու գամ…
Ասավ Քուչին ու նեղացած
Վերադարձավ գլուխը բաց:

III

Մին էլ եկավ, դարձյալ չկար.
Էս անգամը դիպան իրար.
Էլ անպատիվ, անկարգ խոսքեր,
Էլ հին ու նո՜ր, էլ հերն ու մե՜ր,
Էլ գող Փիսո՜, էլ քաչալ Շո՜ւն…

Բանը հասավ դիվանբաշուն:
Շունը մինչև գնաց, եկավ,
Ուստա Կատուն կոտրն ընկավ,
Գլուխն առավ ու մի գիշեր
Հայդե՛, կորավ. Էն կորչիլն էր․․․

IV

Էն օրվանից մինչև օրս էլ
Շունն էս բանը չի մոռացել,
Մտքում հլա դեռ պահում ա,
Որտեղ Կատվին պատահում ա,
Վեր ա թըռչում, վրա վազում,

Իրեն մորթին ետ ա ուզում.
Իսկ սևերես Կատուն հանկարծ
Ետ ա դառնում ու բարկացած
Փշտացնում ա. մթամ նոր եմ
Ցրցամ տվել, թե որ կարեմ: